ve yılın ilk blogu,
bir pazar günü yine evimdeyim.
üst katımdaki ibrahim amca o etkileyici sesi ile dua okuyor,
içim ürperdi biranda...
bir gün hepimizin gideceği yeri hatırladım...unutmamıştım ama pekte güncel değildi kafamda...
evet bir gün hepimiz öleceğiz ver birileri arkamızdan böyle dua okuyacak...
sabah şirketten gelen telefonla uyandım, bişiler bozulmuş ve benim gitmem gerekiyordu...
nitekim öylede oldu...hallettim geldim...
sonra telefon uzun uzun çaldı evde...açmak istemedim...
uyudum biraz...son zamanlarda kafamı kurcalayan yüzlerce soruya rağmen uyumaya çalıştım..
kalktığımda saat 2gibiydi...
öylesine tv seyrettim...
evdeki işlerin ucundan tutmak istedim ama tutamadım...
içimde garip bir mutsuzluk, huzursuzluk var...
izne çıkmak istiyorum sadece...
akşama ne yiyeceğimi bile bilmiyorum henüz...
işte bir pazar daha bitmek üzere ve ben dinlenmeden, kafam rahat olmadan bir haftaya daha başlıyacağım...
beni üzenlere, uğraştıranlara burdan selam olsun...umarım rahat uyuyorsunuzdur...