Uzun zamandır arayıpta nerede olduğunu hatırlamadığım bir yazı...
Çok eskilerden benim için değerli olan biri tarafından yazılmış bir yazı... o şimdi hangi dünyada kimbilir...
 buradan sevgilerle diyelim ona o elbet duyar bir yerden...

08.02.2001/Perşembe 

 Herkesin taklidini yapardın küçükken...

 Kimse sormazdı sana kalbindeki çiçeklerin

 yalnızlığını, küçüktün çünkü...

 bilemezdin yalnızlığın ne demek olduğunu!...

 Hep taklit yapardın, konuşurdun saatlerce...

 belki de yalnızlığını konuştururdun. 

 Ama anlamazdı kimse... 

 Sadece soytarılık yapardın insanların arasında,

 onların yalnızlığına tentürdiyot olurdun. 

 Sustururdun yalnızlıklarının kanını, keserdin

 çığlıklarını.

 ama soytarıydın işte, kimse dönüp de ’’seni

 seviyorum’’ demezdi sana...

 sıradandı ’’seni seviyorum’’ demek insanların

 arasında.

 Yalandı çünkü ve kimse anlamını bilmezdi, senden

 başka(!)

 Yanında bir sürü insan vardı, arkadaşların. 

 ama kalbindeki odacıklarda yalnızdın hep,

 kapakçıklarını herkese açıyordun; ama sevgi

 dolamıyordu bir türlü içeriye... 

 dolsa bile, her gün batımının sonunda ’’batarya

 zayıf’’ sözüyle karşılaşıyordun. 

 Şimdi büyüyüp palyaço oluyorsun, 

 soytarılığı bırakıyorsun, ama hâla içinde bir

 yerlerde...

 Kalbindeki odacıkların çekmecelerinde gizli belki

 de...kim bilir? 

 Boyuyorsun yüzünü, saklamak istiyorsun yalanlarını,

 yaşayamadığın aşklarını, acılarını, gözyaşlarını,

 üzüntülerini, hayallerini...

 Korkuyorsun insanların onları görmesini, alay

 etmelerinden kaçıyorsun...

 ve insanlar senle alay ediyorlar ’’sen anlamazsın’’

 diye.

 korktuğun başına geliyor işte.

 fakat yılmadan boyuyorsun suratını, kaçıyorsun

 sevgiden artık!

 Kurutuyorsun, ötenazi hakkını kullanıyorsun onlar

 için.

 Duyguların ölümcül bir hastalığa yakalanıyor,

 aşık olamıyorsun eskisi gibi, plâtoniklerden de

 kaçıyorsun.

 ama yine palyaçosun, eğlendirme çabasındasın.

 Hâla soran yok kalbindeki çiçeklerin yalnızlığını...

 Boynu bükük duruyorsun, kırılmış kanadın, kolun.

 Yıllar sonra bıkıyorsun eğlendirmekten. Aşktan

 umudunu kesiyorsun,ama...

 Beyaz atlı palyaçonu bekliyorsun, cami

 avlularında...

 Siliyorsun dudağındaki kırmızı rujları.

 göz yaşlarınla akan rimelindeki yalnızlığı görüyor

 avludaki paçalı güvercinler.

 Yalnızlığından korkuyorlar, havalanıyorlar

 haykırarak gök yüzüne,

 Çıtası kırık uçurtmalarla konuşuyorlar.

 Sense avludasın hâla, güvercinlerin gidişine

 bakıyorsun.

 Yine gün batımı, ’’batarya zayıf’’ diyor kalbinin

 odacıkları...

 Çıkıyorsun çatı katına, ayaklarını sallandırıyorsun

 aşağıya.

 Günbatımını izlemek için, güvercinlere ağıt yakmak

 için.

 Kurumuş rimellerin suratında, yüzünde ağır

 makyajının

 izi var, yalnızlığın rafine edilmemiş öylece duruyor

 eskisi gibi...

 Özlüyorsun taklit yaptığın günleri, sende iyi hâl

 belgesi almak istiyorsun diğer palyaçolar gibi.

 Emekli maaşınla torunlarına horoz şekeri almak

 istiyorsun, ama olmuyor işte.

Çocukluğunu anlatmak istiyorsun onlara, sonra aklına

 geliyor...

 Para sayıp, çocukluğunu satacak bir Affan Deden bile

 olmadı senin.

 Çemberlerin yakıldı kalorifer kazanlarında, kurtuldu

 yalnızlığından...

 Yalnızlığının klostrofobisi var, kalamıyor bir tek

 kalbinde.

 Yayılmak istiyor her yerine, yüzüne, gözüne,

 gözbebeğine, ellerine.

 Sen bunları düşünürken, paçalı güvercinler geliyor

 çatıya.

 Sabah attığın ekmek kırıntılarına bakıyorlar, en

 cesurları omzuna konup seninle güneşin batışını

 izliyor.

 Palyaçoluğundan eser kalmamış, saten elbisen

 yırtılmış, kirlenmiş.

 Yanındaki insanlar ve arkadaşların, kağıttan

 kayıklara binip gitmişler,

 caddelerdeki su oluklarından,oradan

 kanalizasyona ve oradan denizlere... 

 kimsede sormuyor seni, 

 cep telefonunu çaldırıp kapatan bile yok!

 Son beyaz atlı palyaçon da bırakmış seni, beklediğin

 avluda.

 Aranızdaki o tarifsiz duygu pembeleşinceye kadar

 pişmiş.

 Sonra şehirlerarası mesafelerden korkmuş beyaz atlı

 palyaçon.

 onun gözünü başka palyaçolar bürümüş.

 ve ’’olmuyor, bana yalan söylemiyorsun, diğerleri

 gibi maskeni iyi takamıyorsun.

 Beni hiç aldatmıyorsun başka palyaçolarla. 

 Yüzünü iyi boyamıyorsun... 

 aramızda çok iyi bir arkadaşlık ve en kötüsü sevgi var...

 bitirelim artık, biz ayrı dünyaların palyaçolarıyız,

 yüzümüzdeki boyalar bile farklı!

 Sana hayatta bol yalanlar ve riyalar!..’’   demiş 

 ve beyaz atlı palyaçon da gitmiş böylece.

 Artık kimse yok hayatında, bundan sonra da

 olmayacak...

 İşte yine bir gün batımı...

 Sallandırıyorsun ayaklarını çatıdan aşağıya; bu

 sefer farklı, gitmeye hazırlanıyorsun belli ki... rüzgar

 esiyor, saçlarını okşamak için, ama nafile.

 saçların mutsuzluktan değil, yalnızlıktan dökülmüş.

 daha önce kimse onları okşamadığı, papatyalardan taç

 yapıp takmadığı için dökülmüş...

 gözlerinin altında yaptığın taklitlerin çığlığı var,

 çizgi çizgi, mosmor.

 üstünde palyaçoluk günlerinden kalma yeşil saten bir

 elbise var, kirli, yırtılmış.  

 ayaklarında nasırlar var, şehirlerarası mesafeleri

 katletmekten olsa gerek?!

 çünkü tabanında aşkın sahte imzası var.

 Ellerinde ekmek kırıntıları, paçalı güvercinlere

 vermek için. Bir de mutsuzluğunun aynası, iyotlu göz

 yaşların var.

 İşte geliyor güvercinler. Nedense bugün çok

 mutlular,

 kırıntıları yiyorlar, en cesuru yine omzunda, göz

 gözesiniz... İkinizde havalanıyorsunuz haykırarak,

 cesur güvercin çıtası kırık uçurtmanın yanına... 

 Sense tekrar sonsuz yalnızlığa merhaba diyorsun,

 diğer

 ölü palyaçoların arasında.

 Kim bilir, belki bu sefer onlar sorar kalbindeki

 çiçeklerin yalnızlığını?!..

Korkunç Tilbe    (takma isimdir)