herşey karmaşık oldu gitmek lazım buralardan...
hiçbir şey yolunda değil, ne ben, ne memleket ne bu hayat...
herşey almış eline kılıcı üstüne üstüne yürüyor...
sense elinde papatya ile karşı koymaya çalışıyorsun...
bir de bakıyorsun ki ilk hamlede papatyanı kesmiş kılıç..
olsun bir tane daha var diyip bir başkasını doğrultuyorsun gelen kılıca,
hoop o da gitti...
ta ki elindeki son papatyaya kadar bu böyle gidiyor...
sonra o kılıçlar peşi sıra üstüne batmaya başlıyor...
yaralanıyorsun her birinde...
vücundaki o 7 litre kan dışarı çıkmaya can atan çocuklar gibi boşalmaya başlıyor...
ellerin kan içinde donup kalıyorsun...
bakıyorsun kendine, ne oldu bana diye...
anlam veremiyorsun bu savaşa...
neden niçin ben diye...
"hayat" filminin kendisini fragman olarak izlerken aniden tam gösterimini izlerken buluyorsun kendini...
ve son sözünü söylemek üzereyken gözlerini yumuyorsun....





derken aniden yataktan fırlıyorsun ve bu gördüklerinin aslında rüya olduğunu anlıyorsun ama bir anda aklına yaşadıklarının bu kadar kanlı olmasa da gerçek olduğunu görüp saatine bakıyorsun, sonra da gayri ihtiyari telefonuna...
acaba arayan olmuş mu diye...
yataktan kalkıp su içiyorsun kendine gelmek için...
sonra soğuk odandaki sıcak yatağına dönüp gözlerini uyumak üzere kapamaya çalışıyorsun...
kapanmıyor gözlerin...
az evel gördüklerin yaşadıklarınla eşleşmeye başlıyor...
ve sabahın ilk ışıklarını uyuyamamaktan şişmiş olan gözlerinle karşılıyorsun...
derken kısır döngün yeniden başlıyor alarmın sinir bozan sesiyle...

buralardan gidip kurtulmak lazım azizim...
İstanbul yine kötü yüzünü göstermeye başladı...